นพ.ดิตถพงษ์ บุญอำพล คือแพทย์ที่ทำงานด้านสมองและกระดูกสันหลังมานานกว่า 20 ปี

นอกจากนั้น H.O.W. Fellow ผู้นี้ยังเปิดโรงพยาบาลของตัวเองชื่อ S Spine and Nerve โดยมุ่งเน้นการรักษาเฉพาะทางกระดูกสันหลังโดยเฉพาะ ซึ่งนับเป็นโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านกระดูกสันหลังแห่งแรกของประเทศไทย

ด้วยเครื่องไม้เครื่องมือที่ทันสมัย บุคลากรทางการแพทย์ที่เชี่ยวชาญ และบริการที่มุ่งเน้นการรักษาคนไข้ที่ต้นเหตุ รวมไปถึงชื่อเสียงเรียงนามของที่นี่ว่าเป็นโรงพยาบาลที่รักษาแบบเจ็บน้อย ฟื้นตัวเร็ว ภาวะแทรกซ้อนแทบไม่มี ทำให้ประหยัดเวลาและค่าใช้จ่ายในการรักษาได้มากกว่าเดิม S Spine and Nerve จึงกลายเป็นชื่อแรกๆ ที่คนไข้หลายคนจะนึกถึง

ตั้งแต่เปิดในปี 2017 ถึงปัจจุบัน โรงพยาบาลแห่งนี้รักษาคนไข้ไปแล้วกว่าแสนเคส ตัวเลขที่น่าภูมิใจนี้คงยืนยันได้ดีว่าคนไข้ไว้ใจโรงพยาบาลเฉพาะทางแห่งนี้มากแค่ไหน

ที่น่าสนใจก็คือ ความสำเร็จเหล่านี้ล้วนเกิดขึ้นเพราะวิสัยทัศน์ของนายแพทย์ดิตถพงษ์ผู้เป็นหัวเรือใหญ่ ซึ่งมองเห็นโอกาสบางอย่างในวันที่ประเทศไทยยังไม่เคยมีโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านนี้มาก่อน บ่ายวันนี้ที่ H.O.W. เราจึงชวนนายแพทย์มาย้อนรำลึกไปถึงเส้นทางการทำงาน หลักคิดในการบริหารโรงพยาบาลที่แตกต่างจากแห่งอื่นๆ และชวนคุยไปถึงความภาคภูมิใจในเส้นทางอาชีพ รวมถึงการเป็นผู้ก่อตั้งโรงพยาบาลที่ช่วยให้คนไข้หลักแสนคนได้มีชีวิตใหม่

วิชาชีพที่ภูมิใจ

ความลับที่หลายคนอาจไม่รู้ คือนายแพทย์ดิตถพงษ์ไม่เคยฝันอยากเป็นหมอ

ตั้งแต่เด็กเขาอยากเป็นวิศวกรมาตลอด แต่เมื่อปรึกษากับบุพการีที่เป็นข้าราชการ พวกเขาก็มองว่าแพทย์เป็นวิชาชีพที่จะติดตัวได้ ด้วยความเป็นเด็กดีที่เชื่อฟังพ่อแม่ เด็กชายดิตถพงษ์จึงเลือกเรียนกุมารเวชศาสตร์ที่ศิริราช เพราะเห็นภาพตัวเองเป็น ‘หมอเด็กใจดี’

“แต่พอเรียนไปสักพัก ผมต้องเดินผ่านวอร์ดเด็กแล้วรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะกับเด็กเลย เพราะเด็กร้องไห้อยู่ตลอดตามธรรมชาติของเขา แต่ผมชอบคนไข้ที่คุยรู้เรื่อง มีเหตุมีผล เมื่อเรียนจบศิริราช ผมจึงไปเรียนแพทย์เฉพาะทางด้านผ่าตัดสมองและกระดูกสันหลัง  หลังจากนั้นก็ไปเรียนต่อต่างประเทศด้านฟื้นฟูคนพิการหรือ Function Restoration และการผ่าตัดจากแผลใหญ่ให้เป็นแผลเด็ก ซึ่งเขาเรียกว่า Minimally invasive surgery ซึ่งมีคนเรียนไม่มากเพราะเป็นสาขาที่เพิ่งเกิด แต่ผมเห็นว่าในประเทศของเรายังไม่มีหมอสาขานี้ และต้องมีใครสักคนที่ไปเรียนเพื่อที่จะกลับมาทำประโยชน์ให้กับประเทศชาติ”

เมื่อกลับมาไทย นายแพทย์ดิตถพงษ์จึงเริ่มงานเป็นหมอเฉพาะทางด้านผ่าตัดสมองและกระดูก

เขานิยามงานของตัวเองว่า ‘ทำยังไงก็ได้ให้คนไข้บาดเจ็บน้อยที่สุดในทุกโรคที่รักษา’

“อย่างเมื่อก่อนผ่าตัดเนื้องอกในสมองต้องลงมือ เราก็ใช้เทคนิคเช่นรังสีหรืออัลตราซาวด์เข้าไปสลายเนื้องอกแทนโดยไม่ต้องผ่าตัด หรือสมองบางคนทำงานผิดปกติ เราก็ใส่เครื่องกระตุ้นเข้าให้ทำงานดีขึ้น หรือผ่าตัดคนไข้ที่พิการ ขาอ่อนแอข้างหนึ่ง ผมสามารถตัดกล้ามเนื้อส่วนที่ดีไปต่อกับกล้ามเนื้อส่วนที่เสียแล้วฝึกให้เขาหายพิการได้” นายแพทย์อธิบายเพิ่ม

“ความสนุกของการเป็นหมอด้านนี้คือการควบรวมกันระหว่างการเป็นแพทย์กับวิศวกร เราสามารถดีไซน์ได้ว่าคนไข้แต่ละคนจะรักษายังไง มันทำให้เราเป็นคนที่ต้องมีระบบคิดที่ดี มากกว่านั้น เรามีความสุขในการเห็นคนที่เรารักษาแล้วเขาหายจากการพิการ สำหรับคนไข้บางคน จะตายหรือเป็นหรือพิการ ทั้งหมดอยู่ในสองมือเรา เมื่อทำสำเร็จ มันทำให้เรารู้สึกว่าเราได้ทำบุญกุศลกับคน การรักษาคนเป็นความสุขที่ยิ่งยวดและเป็นความภูมิใจของผม

“ผมมีความเชื่ออย่างหนึ่งว่า ต้นทุนที่แท้จริงของมนุษย์มี 2 อย่าง คือต้นทุนเวลาที่ทุกคนมี 24 ชั่วโมงเท่ากัน ส่วนอีกอย่างคือสุขภาพซึ่งเป็นต้นทุนที่ทุกคนอาจจะได้มาไม่เท่ากัน แต่เราสามารถทำให้มันแย่ลงก็ได้ ดีขึ้นก็ได้ ผมคิดว่าผมช่วยอะไรกับต้นทุนเวลามากไม่ได้ แต่ต้นทุนสุขภาพผมจัดการให้ได้”

โรงพยาบาลที่ภูมิใจ

เช่นเดียวกับหมอหลายคนที่ฝันอยากเปิดคลินิกและโรงพยาบาลของตัวเอง นายแพทย์ดิตถพงษ์ก็เป็นหนึ่งในนั้น

“ผมว่าหมอทุกคนมีความฝัน แต่จะถึงฝันหรือเปล่าอีกเรื่องหนึ่ง ผมเคยผ่านเหตุการณ์ที่เคยเกือบตายมาแล้ว เลยรู้สึกว่าชีวิตที่เราเกิดมา จะว่ายาวก็ยาว สั้นก็สั้น อะไรที่เป็นเรื่องติดค้างในใจ ถ้าทำได้ก็อยากจะทำ เพราะฉะนั้น ผมก็อยากทำฝันในการโรงพยาบาลเฉพาะทางเป็นของตัวเอง ให้เป็นจริง”

ก่อนหน้านี้ที่จะเปิดโรงพยาบาลของตัวเอง ประเทศไทยของเราไม่เคยมีโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านกระดูกสันหลังมาก่อนเลย นั่นคือช่องว่างที่นายแพทย์ดิตถพงษ์มองเห็น และเป็นอีกปัจจัยที่ทำให้เขาตัดสินใจได้ในที่สุด

โรงพยาบาล S Spine and Nerve จึงก่อตั้งขึ้นในฐานะโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านกระดูกสันหลังโดยตรงในปี 2017 มีเครื่องไม้เครื่องมือที่ทันสมัยเป็นอันดับต้นๆ และเหมาะสมกับการรักษาด้านกระดูกสันหลังโดยเฉพาะ รวมไปถึงบุคลากรทางการแพทย์ที่เชี่ยวชาญในการรักษา โดยมุ่งเน้นการรักษาไปที่ต้นเหตุของโรค ความปลอดภัยของคนไข้ และการฟื้นตัวที่รวดเร็วภายในเวลาไม่กี่วัน มีภาวะแทรกซ้อนน้อย

“เทคนิคใหม่ของเราจะทำให้ค่าใช้จ่ายในการรักษาลดลง มากกว่านั้นคือไม่ต้องทำให้คุณต้องนอนโรงพยาบาลนาน เพราะไม่เพียงแค่เสียค่าใช้จ่ายในการรักษาเยอะ แต่เวลาคุณนอนโรงพยาบาลนานๆ คุณก็ขาดโอกาสที่จะไปทำงาน และคนใกล้ตัวก็จะขาดโอกาสนั้นด้วย”

นับจนถึงวันนี้ โรงพยาบาล S Spine and Nerve รักษาคนไข้มาแล้วกว่าหนึ่งแสนรายจนต้องขยายโรงพยาบาลแห่งใหม่ ถ้าเทียบกับโรงพยาบาลเฉพาะทางอื่นๆ ที่นี่ถือเป็นโรงพยาบาลไซส์ใหญ่ได้เลย

“การก่อตั้งโรงพยาบาลนี้ทำให้ผมภูมิใจหลายอย่าง หนึ่งคือภูมิใจที่ตัวเองทำความฝันได้ถึงฝั่ง สองคือภูมิใจกับการเห็นองค์กรโตขึ้นอย่างรวดเร็ว สามคือภูมิใจที่ได้รักษาคนไข้ให้ดีขึ้น”

การรักษาที่ภูมิใจ

ตลอดชีวิตการเป็นหมอ นายแพทย์ดิตถพงษ์รักษาบุคคลสำคัญระดับประเทศมาแล้วมากมาย แต่เขาก็ออกปากว่า สิ่งที่ภูมิใจที่สุดไม่ใช่เรื่องการรักษาบุคคลสำคัญ แต่คือการเห็นคนไข้รอดตาย หายจากการพิการด้วยสองมือของเขา

ท่ามกลางเคสที่เคยผ่านมือเป็นพันหมื่น บางเคสยังตราตรึงอยู่ในใจเขา

“มีอาจารย์ผมคนหนึ่งเป็นอาจารย์สอนแพทย์ เขามีเนื้อมะเร็งกระจายไปเต็มสมอง ไปหาหมอที่อื่นเขาบอกรักษาไม่ได้ แต่อีก 3 เดือนลูกชายเขาจะแต่งงาน ด้วยความเป็นแม่ เขาก็อยากขึ้นเวทีไปอวยพรลูกชายของเขาด้วยสุขภาพที่แข็งแรง อาจารย์เขาเลยมาขอผมให้รักษาให้หน่อย เพราะไม่มีใครให้ความหวังเขาแล้ว  ผมบอกอาจารย์ว่าถ้าอาจารย์สู้ ผมสู้ หลังจากนั้นก็ใช้เวลา 3 วัน 3 คืนในการยิงพลังงานเข้าไปในสมองเพื่อรักษาเขา พอทำเสร็จพอเอกซเรย์ออกมา เนื้องอกในสมองก็ยุบลง สุดท้ายอาจารย์เขาก็อยู่อวยพรลูกได้อย่างดี และกลับมาเลี้ยงข้าวผม” รอยยิ้มระบายบนในหน้าของเขาตอนที่เล่า

นับจนถึงตอนนี้ โรงพยาบาล S Spine and Nerve รักษาคนไข้ไปมากกว่าแสนราย

“เวลาที่ผมรักษาแล้วเขาหายดี คนไข้เขาจะเขียนความรู้สึกของเขาลงในสมุดขอบคุณหรือจดหมาย สิ่งเหล่านี้มันเป็นของขวัญที่ตีมูลค่าไม่ได้ มันไม่มีมูลค่าทางเงินแต่มีมูลค่าทางใจ เราได้เห็นคนที่หายพิการ บางทีมีชีวิตรอดเพราะเรา พอถึงช่วงปีใหม่ คนไข้ก็จะเอากระเช้าของขวัญมาให้ เพราะเราทำให้เขารอดตาย เขาก็จะนึกถึงเราตลอด จำได้ว่าบางปีต้องเอารถกระบะมารับกระเช้ากลับบ้าน” คุณหมอตรงหน้าหัวเราะ

ในฐานะผู้บริหารโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านกระดูกสันหลัง คุณหมอเชื่อว่าในอนาคต บริการการรักษาจะพัฒนาให้ดีกว่านี้ได้อีก และเขาจะขอเป็นส่วนหนึ่งในการขับเคลื่อนระบบสาธารณสุขให้ประเทศต่อไป

“ผมคิดว่าถ้าเราจะพัฒนาโรงพยาบาลได้ดี มันอยู่ที่วิสัยทัศน์และความคิดที่เป็นระบบของผู้บริหารด้วย ถ้าเรามีวิสัยทัศน์ที่ดีก็จะช่วยให้ระบบสาธารณสุขในประเทศดีขึ้น ตอนนี้เราข้ามจุดที่เราพึงพอใจไปแล้ว คำถามคือจะทำยังไงให้มวลรวมการรักษาโรคนี้ในประเทศเราดีขึ้น จะทำยังไงให้บริการที่ไม่เคยมีในประเทศไทยได้เกิดขึ้น ในนอาคต การรักษากระดูกสันหลังนั้นจะเล็กลงเรื่อยๆ บาดเจ็บน้อย ฟื้นตัวเร็ว ภาวะแทรกซ้อนน้อยลง นี่คือพื้นฐานที่มนุษย์คนอยากจะเจอ

“โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นเหมือนลูกของผม เราอยากเลี้ยงลูกให้ดีก็เป็นส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนคือประชาชนที่มาใช้บริการของเรา ผมอยากให้เขาได้รับประโยชน์ด้วย”

นพ.ดิตถพงษ์ บุญอำพล, ผู้ก่อตั้งโรงพยาบาล S Spine and Nerve, H.O.W. Fellow 2023

อาจเป็นวันธรรมดาสำหรับบางคน แต่วันที่ได้ดูภาพยนตร์เรื่อง วัยรุ่นพันล้าน คือวันเปลี่ยนชีวิตของ หมู-เบญจวรรณ รุ่งเจริญชัย

จากทายาทร้านขายผ้าในสำเพ็งที่ไม่อยากรับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัวเพราะเหตุผลเรียบง่ายว่า ‘ไม่ชอบ’ เธอใฝ่ฝันอยากสร้างแบรนด์สินค้าของตัวเองที่วางขายในสเกลใหญ่ และเช่นเดียวกับตัวละครเอกในเรื่อง วัยรุ่นพันล้าน หรือในโลกจริงคือ ต๊อบ-อิทธิพัทธ์ กุลพงษ์วณิชย์  เจ้าของแบรนด์เถ้าแก่น้อย ที่ถือสาหร่ายของตัวเองไปบุกสำนักงานใหญ่ของเซเว่น-อีเลฟเว่น เบญจวรรณเองก็หยิบปากกาด้ามเดียวเดินเข้าไปเสนอขายให้กับร้านสะดวกซื้ออันดับหนึ่งของไทย

เรื่องน่าทึ่งคือ เธอเข้าไปแบบไม่รู้ตลาด และไม่รู้ธรรมชาติของการขายสินค้ากับเซเว่น-อีเลฟเว่นว่าเป็นยังไง แต่กลับสามารถทำให้ทีมงานชื่นชอบสินค้ามากและมองเห็นโอกาสบางอย่างในปากกาด้ามนั้นของเธอ

ปากกาด้ามแรกของ KIAN-DA วางขายในเดือนมกราคมปี 2013

จากตอนแรกที่ยอดขายไม่สู้ดี ทำรายได้ปีหนึ่งไม่เกินล้าน ด้วยความมุมานะอุตสาหะของเบญจวรรณ 12 ปีผ่านไป เธอสามารถสร้างอาณาจักรเครื่องเขียนของตัวเองที่ขายได้ปีละ 7-8 แสนชิ้นต่อเดือน สร้างรายได้หลักร้อยล้านต่อปี

ฟังเรื่องเล่าแรกๆ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องของ ‘โชค’ แต่จากตัวเลขการเติบโตและการยืนระยะบอกเราว่ามันไม่ได้มาเพราะโชคช่วยแน่ๆ

แต่อะไรล่ะที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จเหล่านั้น

ปากกาฟ้าประทาน

เนิ่นนานตั้งแต่รุ่นคุณปู่ ครอบครัวของเบญจวรรณเปิดร้านขายผ้าที่สำเพ็ง กิจการของที่บ้านนั้นใหญ่โตจนเปิดโรงงานผลิตผ้าของตัวเองได้ ทำอยู่พักใหญ่ ที่บ้านก็หันมาจับธุรกิจนำเข้าผ้าจากเมืองจีน

แม้ธุรกิจจะประสบความสำเร็จอย่างสูงแต่เบญจวรรณผู้เติบโตมากับผืนผ้ากลับอยากทำธุรกิจอื่นมากกว่า ด้วยเพราะไม่ได้รักใคร่ในการขายผ้า และอยากเติบโตด้วยขาของตัวเอง แต่เธอยังไม่เจอจังหวะและสินค้าที่ใช่

กระทั่งได้ดูหนังเรื่องวัยรุ่นพันล้านที่เล่าเรื่องราวชีวิตของ ต๊อบ-อิทธิพัทธ์ กุลพงษ์วณิชย์ เจ้าของแบรนด์เถ้าแก่น้อย เธอเหมือนเห็นแสงสว่างรำไร

“ดูแล้วคิดแต่ว่าวันหนึ่ง ฉันต้องขายของเข้าเซเว่นให้ได้แบบเขา” เบญจวรรณเท้าความกลับไป ในปี 2554 ปีที่วัยรุ่นพันล้านเข้าฉาย และปีนั้นเอง ปากกาลบได้กำลังเริ่มฮิตในไทยพอดี

“แต่ตอนนั้นร้านอื่นๆ ขายปากกาลบได้แพงมาก แท่งละ 200-300 บาท เราก็ตั้งคำถามว่าทำไมมันแพงขนาดนั้น ด้วยความที่ธุรกิจที่บ้านนำเข้าผ้าจากจีน เราก็มีโอกาสไปงานแฟร์ หาของจากจีนได้อยู่แล้ว เลยให้ลูกน้องหาข้อมูลมาให้ว่าต้นทุนเท่าไหร่ และลูกน้องก็ส่งปากกาตัวอย่างมาให้แท่งหนึ่ง เป็นปากกาแท่งสีน้ำเงินที่เขียนดี ราคาต้นทุนก็ไม่แพง”

สิ่งที่เธอทำหลังจากนั้นคือการโทรเข้าไปยังสำนักงานใหญ่ของเซเว่น-อีเลฟเว่น และขอเอาปากกาแท่งนั้นไปเสนอขาย

“เราโทรเข้าไปคุย คิดว่าเราไม่ได้อยู่ในธุรกิจนี้อยู่แล้ว ขายไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อย่างมากก็แค่เสียเวลา ปรากฎว่าฟลุ๊ค เซเว่นอนุมัติให้ขายได้ในวันนั้นเลย ถ้าให้วิเคราะห์ดู อาจเพราะเราพูดจีนและอังกฤษได้ รู้วิธีการหาของ วิธีนำเข้า  วิธีการคุยกับลูกค้า และเราปรับตามที่เขาต้องการทุกอย่าง คือเขาอยากปรับให้เป็นสีใส เราก็ปรับให้ ก็จบด้วยปากกาแท่งเดียวจริงๆ”

สินค้าตัวแรกของเบญจวรรณจึงเป็นปากกาแท่งใสที่เขียนแล้วลบได้ ราคาประมาณ 69 บาท ซึ่งถูกกว่าในท้องตลาดหลายเท่า

“เราคิดว่านี่คือสิ่งที่ฟ้าประทาน ถ้าย้อนกลับไปแล้วไม่ทำคงเสียดายแย่”

เครื่องเขียนกลิ่นอายญี่ปุ่นของคนไทย

คนไทยชอบอะไรก็ตามที่มีกลิ่นอายญี่ปุ่น  นี่คือธรรมชาติของลูกค้าบ้านเราที่เบญจวรรณสังเกตมาตลอด และเป็นหลักคิดในการตั้งชื่อแบรนด์ด้วยเช่นกัน

KIAN-DA จริงๆ แล้วมาจากคำไทยว่า ‘เขียนดะ’ แต่ตั้งแบบนั้นแล้วใครจะซื้อ เธอจึงแปลงคำอ่านเป็น ‘เคียนดะ’ พร้อมดีไซน์แพ็คเกจจิ้งให้มีความเป็นญี่ปุ่นเพื่อให้ขายง่าย

“ช่วงแรกๆ ที่บ้านก็ถามว่าจะขายได้เหรอ ปากกาแท่งละเท่าไหร่ จะขายได้สักกี่แท่งเชียว เขาไม่ซัพพอร์ต แต่เราดื้อ อยากทำ ซึ่งตอนลองทำปีแรกๆ ก็ขายยากจริงๆ เพราะของในเซเว่นไม่มีการโฆษณา ไม่มีอะไรเลย แต่พอทำไปสักพักมันก็เริ่มดีขึ้น พอออกปากกาตัวที่ 2 ยอดก็ขึ้นมาเป็นสองเท่า เพราะเป็นปากกาเจลเบสิกธรรมดา เพราะเราอยากเจาะกลุ่มลูกค้าทุกเพศทุกวัย

“จนตอนนี้ เรามียอดขายเป็นร้อยล้าน ทุกคนเซอร์ไพร์สหมด เพราะปากกาแท่งละ 20-30 บาทมันจะขายเป็นร้อยล้านได้ยังไง” เธอหัวเราะ แล้ววิเคราะห์เบื้องหลังความสำเร็จให้เราฟัง

ข้อแรกคือการเน้นขายสินค้าราคาถูก แต่ที่สำคัญคือต้องมีคุณภาพดี เพราะเครื่องเขียนในเซเว่น-อีเลฟเว่น ขายในหีบห่อแบบปิด ทำให้ลูกค้าไม่สามารถลองเขียนเหมือนในร้านเครื่องเขียนทั่วไป

“ปากกาน้ำหมึกต้องดี ถ้าไม่ดีไม่ทำ เราดูที่น้ำหมึกก่อน เราทำงานกับโรงงานเครื่องเขียนแบรนด์ใหญ่ๆ จากทั่วโลก เพราะฉะนั้น คุณภาพเราดีแน่นอน

“ที่สำคัญคือเราไม่ขายแพง ในมุมมองของเรา เราแข่งกับแบรนด์อื่นๆ ด้วยราคาที่เป็นมิตร เอาราคาสู้ได้ ซึ่งบางทีต้นทุนอาจจะแพงกว่าเพราะเราอยากให้ไส้ปากกามีคุณภาพที่ดีขึ้น เราก็เอาและจะไม่ขึ้นราคาด้วย เพราะเราอยากให้ลูกค้าเขียนแล้วชอบทุกครั้ง เขียนแล้วลื่น อยากเขียนต่อ แล้วเขาจะกลับมาซื้อใหม่

“ถ้ามีลูกค้ามาร้องเรียนเราจะไม่ถามอะไรเลย จะขออภัยลูกค้าแล้วรีบส่งสินค้าให้ใหม่ เพราะเราคิดว่าการทำงานมันต้องมีปัญหาอยู่แล้ว แต่เวลามีปัญหาแล้วต้องรีบแก้”

แตกไลน์สินค้าลิขสิทธิ์ จับกลุ่มลูกค้าหลากหลาย

เคล็ดลับความสำเร็จข้อต่อมา คือเบญจวรรณไม่เคยหยุดพัฒนา

หลังจากสร้างแบรนด์ KIAN-DA และแตกไลน์สินค้าออกเป็นเครื่องเขียนหลายประเภท เบญจวรรณก็สร้างอีกแบรนด์ชื่อ Code ที่ขายสินค้าลิขสิทธิ์ เธอซื้อสิทธิ์ตัวการ์ตูนที่คนไทยรู้จักกันดีอย่าง Hello Kitty, LINE FRIENDS, KAKAO, Minions, SpongeBob รวมถึงตัวละครไทยซึ่งเป็นที่รู้จักอย่าง หมาจ๋า

มากกว่านั้น เบญจวรรณยังรับผลิตสินค้าตามไอเดียของเซเว่น-อีเลฟเว่น เมื่อไหร่ที่สำนักงานใหญ่อยากให้ซื้อลิขสิทธิ์ตัวการ์ตูนไหนเพราะมองเห็นศักยภาพ เธอก็พร้อมที่จะทำให้ อย่างล่าสุด เบญจวรรณแปลงโฉมอินฟลูเอนเซอร์สุดฮิตของเมืองไทยอย่าง ‘หมูเด้ง’ และ ‘หมีเนย’ ให้กลายเป็นสมุดและเครื่องเขียน

“ทำไมเราถึงทำสินค้าลิขสิทธิ์ เพราะเราทำสินค้าเบสิกมาสักพักหนึ่งแล้ว ถ้าไม่ทำอย่างอื่น สินค้าก็จะไม่หลากหลายและจะน้อยลง”

จนถึงวันนี้ KIAN-DA และ Code มีสินค้าของตัวเองกว่าร้อยไอเท็ม ตั้งแต่เครื่องเขียนทั่วไปจนถึงสแตนดี้ วางขายอยู่ใน 7-11 กว่า 7,000 สาขาทั่วประเทศ จากปีแรกที่ขายได้ไม่ถึงล้าน ในขวบปีที่ 13 แบรนด์ของเบญจวรรณทำยอดขายได้หลักร้อยล้าน และมีทีท่าว่าจะก้าวกระโดดทุกปี

“โดยสรุปแล้ว เราคิดว่าเป็นเพราะเราทำสินค้าตามโจทย์ที่เซเว่นฯ บอก คือเขาก็มีหน้าที่หาของใหม่ๆ เข้าร้านถูกไหม เพราะฉะนั้น เขาอยากได้อะไร คิดว่าอะไรจะขายได้ อินเทรนด์ เราก็หาให้ได้หมด

“ที่สำคัญคือเราอยากขายแค่ที่เซเว่นฯ อย่างเดียวด้วย เพราะเขาให้โอกาสเรา และเขาก็ใหญ่ มีเป็นหมื่นสาขา แม้เครื่องเขียนจะวางจำหน่ายแค่ 7,000-8,000 สาขาแต่ก็ถือว่าเยอะมาก”

ตั้งใจและใส่ใจ

เมื่อเราถามว่าความท้าทายในการทำธุรกิจที่เข้าสู่ขวบปีที่ 13 คืออะไร เบญจวรรณตอบตรงๆ ว่าเธอไม่คิดว่าวันนี้จะมีอะไรยาก

“มันอยู่ที่การมองปัญหามากกว่า” เธอขยายความ “การที่เราอยู่จุดนี้ มีปัญหาเข้ามา 360 องศาทั้งเล็กและใหญ่ มันอยู่ที่ว่าเราจะดีลกับปัญหายังไงมากกว่า เพราะบางทีปัญหาเข้ามาตั้งแต่เช้า ทั้งวันเราก็เครียด เราต้องมีวิธีจัดการตัวเอง บางทีลูกน้องทำผิดโดยไม่ได้ตั้งใจ เราก็เคยเป็นเด็กมาก่อน รู้ว่าคนเราผิดพลาดได้ ก็ต้องแก้ตามสถานการณ์กันไป และสอนเขาว่าเขาทำอย่างนี้แล้วเกิดอะไรขึ้นบ้าง วันหลังทำวิธีอื่นดีกว่า เพราะฉะนั้น สติจึงเป็นเรื่องสำคัญมากในการทำงาน

“12 ปีที่ผ่านมา KIAN-DA สอนเราเรื่องความตั้งใจและความใส่ใจ เพราะถ้าเราไม่ตั้งใจหรือใส่ใจกับแบรนด์ มันจะไม่มีทางออกมาดี เราไม่ใช่ CEO ที่พูดๆ แล้วจบ แต่เราต้องดูรายละเอียดให้ลูกน้อง ไกด์เขาด้วยว่าให้ทำอะไร ทุกวันนี้ เราก็ยังเดินทางไป 7-11 สำนักงานใหญ่อาทิตย์ละครั้งสองครั้งเพื่อไปดูงาน ไปดูแบบของสินค้าใหม่ เพราะโปรดักต์เปลี่ยนตลอดเวลาเพื่อความหลากหลาย

“แบรนด์ KIAN-DA เป็นความภาคภูมิใจของเราเลยนะ เราภูมิใจที่ครั้งหนึ่งเราเคยก่อตั้งมัน และเราก็ไม่คิดว่าจะทำได้และโตขนาดนี้ด้วย” เบญจวรรณปิดประโยคด้วยรอยยิ้ม

เบญจวรรณ รุ่งเจริญชัย, เจ้าของแบรนด์ KIAN-DA, H.O.W. Fellow 2023